Cornette’s Culinaire Weblog

Het is altijd jammer als een bezoek aan een restaurant een teleurstelling is. Niet alleen voor de gasten maar ook voor de uitbaters. Toch valt er over ons bezoek aan Spijshuis De Dis weinig positiefs te melden. Een mooi bruin broodje met boter en vriendelijk personeel. Dat wel, maar dan hebben we het ook wel zo’n beetje gehad. Vooraf een zalmtaartje gevuld met garnalen en een dakje van crème fraîche. Zo uit de koelkast op tafel en het stond al een hele tijd in de koelkast. Er was zelfs twijfel of het wel die dag gemaakt was. IJskoud en dus weinig smaak. De Man had Brabantse ham (volgens de menukaart op de website bestaat dat uit drie soorten zalm!) en dat waren drie dezelfde hele dunne plakjes voor het niet geringe bedrag van 10,50. Het kleine schaaltje paté erbij was lekker.
Als hoofdgerecht een Lams kroon. Die was niet spectaculair maar ook niet slecht en de Delftsblauwe saus was er niet. Andere hoofdgerecht was een heleboel vissoorten in filodeeg. Bij filodeeg denk je aan krokant maar het was om de vis heen gevouwen en verder was er weinig mee gedaan. Veel vis. Zalm, garnalen en jacobsschelpen. Maar als de kwaliteit er niet is maak je met hoeveelheden geen indruk. Als garnituur bij beide gerechten hetzelfde. En rode kool smaak wel bij lamsvlees maar niet bij vis.
Het glas rosé vooraf was goed gevuld. Toen we echter onze verbazing uitspraken over het feit dat er geen rosé op de wijnkaart stond zei de serveerster: “Zeker vergeten.” Afijn, een mooi glas witte wijn bij het hoofdgerecht en dat bleek ineens maar een klein laagje te zijn. Veel minder dan de rosé.
Aan het dessert zijn we niet meer toegekomen. Dat is jammer want er staan leuke desserts op de kaart. Hoe dat zo kwam? Door de enorme snelheid waarmee alles op tafel kwam. Bord van het voorgerecht werd weggehaald en direct verscheen het hoofdgerecht. Je krijgt niet eens de tijd om je wijn op te drinken. Dus ook geen tweede glas, laat staan een fles!
Op die manier ontwikkel je ook geen trek in een dessert. Slecht koopmansschap.
Je kunt een menukaart nog zo creatief omschrijven maar als je het niet waarmaakt komen de gasten toch niet terug.

Stevig hapje is dit dus het recept is voor vier kleine glaasjes of potjes. Net genoeg na een behoorlijke maaltijd. Het is eigenlijk een grote bonbon zonder buitenkant. Je kunt het een dag van te voren maken.
Snij 30 gram stemgember (bolletjes uit een pot) in piepkleine stukjes. Doe een eidooier in een kom en zet die kom op een pan zacht kokend water. Dooier drie minuten goed kloppen met twee eetlepels van de gembersiroop. Ondertussen heb je 100 gram heel donkere chocola gesmolten. Haal de kom met ei/gember van het vuur en schep er de gesmolten chocolade door en nog twee eetlepels gembersiroop, 150 gram crème fraîche en de fijngesneden stukjes gember.
In glaasjes doen en garneren met nog een fijngesneden bolletje gember.
Als je niets van gember moet hebben dan zou ik er maar niet aan beginnen.

Note aan zelf: volgende keer eens proberen met Amarenekersen.

Vooral de combinatie avocado, gorgonzola en rozemarijn maakt dit bijzonder. Maar de rest mag er ook zijn.
Meng 4 eetlepels olijfolie met 1 eetlepel limoensap en 3 eetlepels droge witte wijn. Pers hier twee teentjes knoflook boven uit en snij vervolgens de naaldjes van een 1/2 zakje (15 gram) rozemarijn heel fijn alsmede een klein bosje bieslook (twee eetlepels) en doe dit door de marinade. Snij een avocado in dunne plakjes en leg die in een schaal (of op een bord). Schenk de marinade erover en laat minimaal een uur staan. Je kunt dit ook al ’s ochtends maken en pas ’s avonds verder verwerken.
Sla op de borden, avocadoreepjes erover, gorgonzola in blokjes erop en de marinade verdelen over de salades. Croutons erop en klaar is het voorgerecht. Als je het voor twee personen maakt is het een geweldige lunch en de komende dagen kun je die buiten op het terras opeten.

Er komen straks twee, tot vrienden geworden, medewebloggers eten. En ik moet even bekennen dat Culinette niet kookt vandaag. De Man kookt namelijk. Zet hem in de keuken en hij is helemaal in zijn element.
Rest mij dus om het menu van vandaag op deze log te zetten.

Vooraf:

Avocadoreepjes gemarineerd in witte wijn/limoensap/olie en kruiden met gorgonzola en croutons op een bedje van sla..

Basilicumsoep met een spaghetti van courgette.

Hoofdgerecht:

Gebakken zalmmoot met grote garnalen
Franse gebakken aardappels
Venkel gesmoord in olie (met knoflooktenen)

Dessert:

Pruimenrol met walnoten
met de volgende kazen:
La Tur: Combinatie van koe, geit en schapenmelk.
Gorgonzola Dolce: Een schepgorgonzola uit Lombardije
Germain au Chablis: Kaas uit de Bourgogne ondergedompeld in Chablis

Chocoladedessert van pure chocolade, crème fraîche en gember.

Koffie met fudge , bonbons en likeur

Wijnen:
Prosa Pinot Procecco Rosa

Herdade de Pegôes
Wit en rood

Dessertwijn: Monbazillac

 
Als je niet zo’n ding hebt waarmee je van die hele dunne sliertjes kunt snijden dan gebruik je de kaasschaaf.
Neem twee courgettes en schaaf de buitenkant eraf. Snij die repen vervolgens in zo dun mogelijke sliertjes.
Fruit twee fijngesneden uien met twee knoflooktenen (ja, ook fijnsnijden) in wat olie. Als ze mooi glazig zijn doe je er de rest van de courgette in blokjes bij en smoor het geheel 5 minuutjes. Doe er dan een liter groentebouillon bij en kook de hele zwik tot alles goed gaar is. Dat zal 15 minuutjes later zeker het geval zijn. Vervolgens doe je er een hele bos (je weet wel, zo’n pot) bacilicum in. Hak het geheel in drie of vier stukken. Hoeft niet fijngehakt want daarna zet je er de staafmixer in of doe je de soep in de blender.
Niet meer koken nu want dan blijft de basilicum fijn op smaak. De sliertjes courgette heb je ondertussen een minuutje in kokend water geblancheerd en uitgelekt in een vergiet.
Soep in de borden, dotje crème fraîche erin en wat courgettesliertjes erop.
Mooi soepje als je gasten hebt en die krijgen we binnenkort dus wat wil een mens nog meer?